چامه وچکامه نیستند٬تا به رشته سخن درآورم

نعره نیستن تا زنای جان بر آورم

درد های من نگفتی٬درد های من نگفتنی است

درد من٬گرچه مثل درد های زمانه نیست

درد مردم زمانه است

مردمی که کفشهایشان درد میکند

مردمی که چین پوستشان

مردمی که رنگ روی آستینشان

مردمی که نام هایشان

جلوه کهنه شناسنامه هایشان

درد میکند

من ولی تمام استخوان بودنم

لحظه های ساده سرودنم

درد میکند

****

اغنای روح من٬شانه های خسته غرور من

تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است

کتف گریه های بی بهانه ام ٬ بازوان حس شاعرانه ام

زخم خورده است

****

درد هی پوستی کجا٬درد های دوستی کجا

این سماجت عجبیب٬ پافشاری شگفت دردها ست

درد های آشنای٬ درد های بوی عشق٬ درد های خانگی

درد های کهنهی لجوج

اولین قلم ٬ حرفدرد را دلم نوشته است

دست سرنوشت٬خون درد را با گلم سر شته است

پس چگونه این سرشت ناگزیر خویش را رها کنم.

درد رنگ وبوی غنچه دل است پس چگونه من

 رنگ وبوی غنچه را از برگهای توبه توی آن جدا کنم

 دفتر مرا٬ دست دردمی زند ورق

شعر تازه مرا درد گفته است٬ درد هم شنفته است

پس در ان میانه از چه حرف نیست

درد٬ نام دیگر من است

من چگونه خویش را صدا کنم

من چگونه خویش را صدا کنم